به نگاه تو قسم !
زندگی بی تو برای من پر از دلتنگیه
موندنِ تو این قفس فقط ز رو سادگیه
به دو چشم تو قسم!
مردن از این زندگی برای من قشنگتره
کشتن دلم واسم از  دیدنت آسونتره
دل من مست نگاه آخر توِ هنوز
با وجود سردیت دلم واست تنگه هنوز
بعد رفتنت دیگه هیچی واسم رنگ نداره
حتی مرغ عشقمم دیگه غزل نمی خونه
چند شبه فکر می کنم که رنگ عشق چه رنگیه؟
آبیه ؟ یا ارغوانی ؟ شاید همرنگ تو
دوست دارم  که  آسمون رنگ  خودش رو بشکنه
آخه اینجوری اگه هرجا برم رنگ تو باز تو چشممه
نمی خوام هیچ گلِ ر‌ٌزی ارغوانی بزنه 
اینجوری رنگ منم از خاطرِ تو می پره
زندگی پر از قشنگی پر دیوونگیه
واسه اونکه زنده بودنش واسش زندگیه
ولی من که زندگی خواست بی تو باشم ، نازنین
زنده بودنم دیگه گشته پر از درد حزین
نمی خواستم دل من تو عشق تو جا بزنه
نه عزیزم ،  بی تو بودن  فقط از  جبر منه
می خواستم به پات باشم دنیا به جنگ من اومد
از خدا کمک گرفتم استخارم بد اومد
با خودم گفتم هنوز بچه ایم و بی تجربه
خدای تعالی که جدایِ از این مردمه
آدمی نیست ، که بگم دشمنی کرده با منم
یا حسودی کرده و خواسته نباشم با دلم
به همون خدا قسم!
می دونستم که تو عشق از خود من لجبازتری
می دونستم  که چه  پاکی  از  همه  تازه تری
اگه رفتم که نداشته باشی از من خبری
می دونستم که تا آخر منو همرات می بری
به دو دست تو قسم!
عهد کردم اگه آسمون ، زمین ، حتی گل ارغوانی
می خواستن باهام بجنگن که منو جا بذاری
از عشقت کمک می خواستم که به جنگشون برم
که کنار تو همه چیزو به بازی بگیرم
ولی نازنین تو بگو چه کار می کردم؟
بین عشق تو و ایزد کدومو قبول می کردم؟!!!

                                                  از وبلاگ و اما عشق...

دل من یه قفله اما دست تو مثل کلیده 

می خوام از تو بنویسم کاغذ ام همش سفیده 

یه سوال عاشقونه بگه هر کسی می دونه 

اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمی ده؟ 

چقدر دعا کنم من خدا رو صدا کنم من 

دست من به آسمونه نیمه شب دم سپیده 

گفتم از عشق تو می خوام سر بذارم به بیابون 

گفت تو عاقل تر از اینی این کارا  از تو بعیده 

التماس کردم که یکشب لا اقل بیا تو خوابم 

گفت که هذیون و تموم کن انگاری تبت شدیده 

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی 

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده؟ 

اونی رو که دوست نداری دنبالت می یاد تا آخر 

اونی که دنبالشی تو چرا دائم ناپدیده؟ 

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه تر شد

رنگه من که هیچی زیبا رنگ آسمون پریده 

سرنوشت گریه نداره خودت اینو گفتی اما 

تو دل من نمی دونم جرا باز یه کم امیده 

تو منو گذاشتی رفتی اما می خوام بنویسم 

چقدر واسم عزیزه اونکه از من دل بریده

عشق یعنی . . .

عشق یعنی مستی و دیوانگی

                          عشق 

از من پرسید:به خاطر کی زنده هستی؟با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد

بزنم ((به خاطر تو))بهش گفتم:((به خاطر هیچکس))پرسید:پس به خاطر چی زنده هستی؟با اینکه دلم داد میزد ((به خاطر تو))با یه بغض غمگین بهش گفتم:((به خاطر هیچ چی)).ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی؟ در حالی که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت:به خاطر کسی که به خاطر هیچ زنده هست!

جسارت

منو کشته اون چشای ناز رنگ کهرباتون

معدن جواهره اون موهای رنگ طلاتون

اینا رو ممکنه گاهی کس دیگه داشته باشه

یه چیز و هیچکی نداره آره موجای صداتون

آسمون با قرص ماهش،کهکشونم با ستاره ش

اومد به قصد تعظیم ،خم شدن زیر نگاتون

دستون خود بهاره ،دس من خود زمستون

آب کنید غم دسامو توی خورشید دساتون

واسه ما جایی بذارید،گرچه مارو دوس ندارید

همه دنیا فدای اون دل از ما جداتون

گلدونا و باغچه ها رو شنیدم تشنه نذاشتید

فکر کنید یه ذره خاکم،توی شهر باغچه هاتون

بیرون از خونه که میرید،دل من هزار جا میره

نکنه یه وقت بیفته به یه رهگذر چشاتون

خودتونو که نبینم چاره ای نیس به جز اینکه

بشینم کنار عکسا در جوار نامه هاتون

معنی معجزه رو من از شما بلد شدم چون

هر چی که خوبه و زیباس،داده به شما خداتون

دین و ایمون که نذاشتید واسه این دیوونه اما

گاهی که میشکنه قلبش میکنه فقط دعاتون

تا تولد شما شه وقت چندانی ندارم

نمیدونم که چه چیزی بیارم باید براتون

هرچه عشق با نگینش،آسمونا با زمینش

هرچی خوبه بهترینش،همشون با هم فداتون

میدونم جسارته که چیزی خواسته باشم اما

من فقط یه چیزی میخوام،تا ته دنیا فداتون

دوس دارید پیشم بمونید،دوس دارید منو برونید

بشکنید یا بسوزونید،من می مونم مبتلاتون

بمونید یا بگریزید،برای ما که عزیزید

توی این دل شکسته،خالیه همیشه جاتون

باز فاصله

و این بار فاصله از خود

هر چند به پروازم وا می دارد

اما نمی خواهمش

فاصله از خود یعنی ...

...

...

...

فریادم در سکوت گم می شود

بی هیاهو پروانگی ام را می پذیرم

و به گذشته پرواز می کنم

من کجایم

و به کجا باید روم

بدنم از سرما یخ می زند

آتش طلب می کنم

اما ...

باز و باز سرما

دلم شور خودم را می زند

باید اندیشه کنم به روزهایی که خواهند آمد

باید اندیشه کنم

و ...

خواهم پرسید

خواهم پرسید

خواهم پرسید

"باید رفت یا باید ماند؟؟؟"

شب است و سکوت است و دلتنگی ...

صدای هیچ عابری در کوچه باغ دلم به گوش نمی رسد ...

ناله های دلتنگیم در صدای ناله های باران گم می شود ...

آسمان هم مثل آسمان چشم های من ابری ست ...

باران می بارد ... اما چه معصومانه ...

شاید او هم مثل من یک دنیا غم دارد امشب ...

گریه کردن زیر باران هم عالمی دارد ...

نمی دانی چقدر سخت است ...

دلم در تاب و تب است ...

اما هر چه  که  باشی

هر چه که بگویی

باز هم عزیزی

باز هم همان عزیز کرده ی قلب کوچکم هستی ...

کاش آن آیینه ای بودم که به هر صبح تو را می دیدم .

... و بی تو زندگی کابوس است !

هیچ می دونی چقدر سخته که آدم یکی رو دوست داشته باشه

اما نتونه بهش بگه؟

می دونی چقدر سخته که آدم کسی رو که دوسش داره ببینه ،

باهاش حرف بزنه ما نتونه بهش بگه دوستت دارم ؟

می دونی آدم ممکنه گاهی به خاطر اینکه اون بهش توجه کنه

 خیلی اشتباه بکنه؟

می دونی دوست داشتن یعنی چی؟

می دونی آدم می تونه به خاطر بعضی چیزها از خیلی چیزها بگذره ؟

نمی دونم چرا از اول بهت نگفتم

اما توی این مدت و به خاطر همین اشتباهم ؛ اشتباهاتی کردم

که شاید هیچ وقت جبران پذیر نباشه !

و حالا پشیمونم ... گرچه پشیمونی سودی نداره

اما به خاطر اینکه تو رو فراموشت کنم خیلی اشتباهات کردم

و ای کاش که هر گز این اشتباهات رو نمی کردم ...

حالا هم از تو توقعی ندارم که باور کنی که دوستت دارم و منو

بپذیری ... چون آدمی نیستم که بخوام خودم رو به کسی تحمیل

کنم اما دلم می خواست بدونی که دوستت دارم ...

هر وقت که بیایی پذیرای وجود عزیزت هستم .

هر چند که هرگز لایق تو نخواهم بود .