تو را دوست دارم

تو را دوست دارم

تو را چون بهاران

چو ذرات باران

تو را چون ستاره

چنان ابر پاره

چو امواج دریا

چو مستی چه رویا

چو منای پرستی

تو را دوست دارم

ازمن زیباتراست

ازافتاب پرسیدم محبت چیست گفت

ازگل پرسیدم محبت چیست گفت

 من  بازم با عکس های ناز اومدم حال کنین اینم عکس از یه خونه دانشجویی

 من  بازم با عکس های ناز اومدم حال کنین اینم عکس از یه خونه دانشجویی

 من  بازم با عکس های ناز اومدم حال کنین اینم عکس از یه خونه دانشجویی

ممنونم بابت این همه نظر

عشق من  منو صدا کن  منو از خودم رها کن

تو اجاق مرده دل  آتشی تازه به پا کن

تو منو از نو بنا کن

عشق من  منو صدا کن  قصه مو بی انتها کن

روبروت آیینه بگذار  ابدیتی بنا کن

عشق من  منو صدا کن

سفر بس کن پرستو آی پرستو
چقدر پرواز به این سو و به اون سو
نگاه کن ای اسیر بی قراری
ببین چند سال دنبال بهاری
بهار ما دو روزه عمر ما هو
خبر داری پرستو یا نداری؟
همون عمری که از چنگ منو تو
فرار کرد مثله آهوی فراری

پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا

پر پرواز به گول قصه بستیم
هزار شب فرصت خورشید شکستیم
بهار اومد ندیدیم و دوباره
از این پاییز به اون پاییز نشستیم
حالا دریاب از این روزهای تازه
یه روزو که خودش عمر درازه
همین وقت گلی که مونده باقی
همین یک نفسی که چاره سازه

پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا

آه ای پرستو ...

سفر بس کن پرستو آی پرستو
چقدر پرواز به این سو و به اون سو
نگاه کن ای اسیر بی قراری
ببین چند سال دنبال بهاری

پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا
پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا
همین وقته همین روز

همه می گویند ماه زیباست

اما ندیدم كه كسی بگوید آری او تنهاست

   تنهایی من همانند تنهایی ماه

گم شدم در لابه لای غم ها در شب سیاه

دل من چون دل مهتاب پر خون

اما در ظاهر برای دلخوشی گلگون

عابران رهگذر شاد و خندان

نور مهتاب مستشان كرده صد چندان

ای كاش كسی عبور می كرد از دل من

تا كه شاید بشود همدم من

ای دل خونین ، مباش بی تاب

دلش مانند توست این مهتاب

چشم امید به فردای دگر می دوزم

در غم تاریك دلم در تب عشق می سوزم

 

تو گفتی عشق چیست؟

گفتم عشق سرسبزی زندگی ست

گفتی زندگی چیست؟

گفتم زندگی سراب دل من تنهاست

گفتی سراب چیست؟
گفتم سراب فانیت این دنیاست

گفتی دنیا چیست؟

گفتم دنیا همچو گنجشك تنهاست

گفتی تنهایی چیست؟

گفتم تنهایی غم فراق ست

گفتی غم فراق چیست؟

گفتم غم فراق ، غم دلی است كه از هجرانها پوسیده

گفتی دل پوسیده هجران چیست؟

گفتم دل پوسیده هجران ، دل من است

كز دوری تو به زار آمده     

بی تو دریای دلم طوفانی است

                 آسمان چشم من بارانی است

بی تو مرغ آرزوها و امید

               در حصار زندگی زندانی است

بی تو دیگر كاخ خوشبختی من

                 نیست كاخ ، آیینه ویرانی است

بی تو دیگر یاسمن مستی نكرد

                   زرد گشت و در پی عریانی است

بی تو من عاشق ترم از روز قبل

                   این شگفتی از سر حیرانی است

بی تو ، طومار غم و اندوه و درد

                    در سكوت سرد دل مهمانی است

بی تو دیگر زندگی باور نشد

                    زندگی در بی كسی نادانی است

 
 را ساختم با اون برفا ، آدم برفی / تو اون شب اومدی دنیا ، آدم برفی
 شبی كه عمرش از هر شب دراز تر بود  / به او شب ما می گیم ، یلدا ، آدم برفی
یه جورایی من و تو عین هم هستیم  /  توام تنها ، منم تنها ، آدم برفی
من عاشق بودم و خواستم پناهم شی /  توام عاشق بودی اما ، آدم برفی
همه انگار پی اونن كه كم دارن  / تو بودی عاشق گرما ، آدم برفی
منم از عشقم و اسمش واست گفتم  / نوشتم با دسام زیبا ، آدم برفی
تو خندیدی و گفتی ، قلبت از یخ نیست  /  تو عاشق بودی عین ما ، آدم برفی
 تو گفتی كه براش می میری و مردی  /  آره مردی همون فردا ، آدم برفی
دیگه یخ سمبل قلبای سنگی نیست  / سفیدی داشتی و سرما ، آدم برفی
تو آفتاب و می خواستی تا دراومد اون  /  واسش مردی ، چه قدر زیبا ، آدم برفی
نمی ساختم تو رو ای كاش واسه بازی  / تو یه پروانه ای حالا ، آدم برفی
چه آروم آب شدی ، بی سر و صدا رفتی  / بدون پچ پچ و غوغا ، آدم برفی
كسی راز تو رو هرگز نمی فهمه  / چه قدر عاشق ، چه قدر رسوا ، آدم برفی
 من اما با اجازت می نویسم كه  / تو روحت رفته به دریا ، آدم برفی
تو روحت هر سحر خورشید و می بینه  / می بینیش از همون بالا ، آدم برفی
ببخشید كه واسه بازی تو را ساختم  / قرار ما شب یلدا ، آدم برفی

نوشته شده در دوشنبه 18 اردیبهشت1385ساعت 10:41 قبل از ظهر توسط داوود | نظر بدهید

 

زندگی شطرنج دنیا و دل است            قصه ی پررنج صدهامشکل است

شاه دل کیش هوسها می شود                پای اسب آرزوها در گل است

فیل بخت ما عجب کج می رود              در سر ما بس خیالی باطل است

ما نسنجیده پی فرزین او                     غافل از اینکه حریفی قابل است

مهره های عمر من نیمش برفت           مهره های او تمامش کامل است

 با دل صدیق ما او حیله ها                       دارد و از بازیش دل غافل است

   من تو را تا بینهایت می پرسیدم ولی هرگز نفمهیدی
التماست کردمو و در خود شکستم غرورمه بازم نفهمیدی
عاشق نبودی ، تا که بفهمی دردمو ،احساسمو
هرگز نخواستی تا که ببینی ناله های قلبمو
دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،برو دیگه نه نمی خوامت
دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،فقط اینه جوابت

برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت
برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت


به پای تو نشستم از عشقت مست مستم
دلمو شکستی اما هنوز عاشقت هستم
از یاد من نمیری،مردم از این اسیری
چیکار کنم که امروز از عشق من تو سیری

دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،برو دیگه نه نمی خوامت
دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،فقط اینه جوابت

برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت
برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت

برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت

 

برو مسافر من

 برو سفر به سلامت

نگو که روز دیدار میمونه تا قیامت

تا وقتی زنده هستم منتظرت میمونم

 برو خدا به همرات درد بلات به جونم

 این لحظه های اخر بگو میمونی پیشم

از فکر رفتنت دارم دیوونه میشم

میخوام به دورت امشب پروانه وار بگردم

به این امید که شاید بگی که بر میگردم

ارزو دارم امشب با تو هرگز نمیره

 

 

                

همه می گویند ماه زیباست

اما ندیدم كه كسی بگوید آری او تنهاست

   تنهایی من همانند تنهایی ماه

گم شدم در لابه لای غم ها در شب سیاه

دل من چون دل مهتاب پر خون

اما در ظاهر برای دلخوشی گلگون

عابران رهگذر شاد و خندان

نور مهتاب مستشان كرده صد چندان

ای كاش كسی عبور می كرد از دل من

تا كه شاید بشود همدم من

ای دل خونین ، مباش بی تاب

دلش مانند توست این مهتاب

چشم امید به فردای دگر می دوزم

در غم تاریك دلم در تب عشق می سوزم

 

تو گفتی عشق چیست؟

گفتم عشق سرسبزی زندگی ست

گفتی زندگی چیست؟

گفتم زندگی سراب دل من تنهاست

گفتی سراب چیست؟
گفتم سراب فانیت این دنیاست

گفتی دنیا چیست؟

گفتم دنیا همچو گنجشك تنهاست

گفتی تنهایی چیست؟

گفتم تنهایی غم فراق ست

گفتی غم فراق چیست؟

گفتم غم فراق ، غم دلی است كه از هجرانها پوسیده

گفتی دل پوسیده هجران چیست؟

گفتم دل پوسیده هجران ، دل من است

كز دوری تو به زار آمده     

بی تو دریای دلم طوفانی است

                 آسمان چشم من بارانی است

بی تو مرغ آرزوها و امید

               در حصار زندگی زندانی است

بی تو دیگر كاخ خوشبختی من

                 نیست كاخ ، آیینه ویرانی است

بی تو دیگر یاسمن مستی نكرد

                   زرد گشت و در پی عریانی است

بی تو من عاشق ترم از روز قبل

                   این شگفتی از سر حیرانی است

بی تو ، طومار غم و اندوه و درد

                    در سكوت سرد دل مهمانی است

بی تو دیگر زندگی باور نشد

                    زندگی در بی كسی نادانی است

 
 را ساختم با اون برفا ، آدم برفی / تو اون شب اومدی دنیا ، آدم برفی
 شبی كه عمرش از هر شب دراز تر بود  / به او شب ما می گیم ، یلدا ، آدم برفی
یه جورایی من و تو عین هم هستیم  /  توام تنها ، منم تنها ، آدم برفی
من عاشق بودم و خواستم پناهم شی /  توام عاشق بودی اما ، آدم برفی
همه انگار پی اونن كه كم دارن  / تو بودی عاشق گرما ، آدم برفی
منم از عشقم و اسمش واست گفتم  / نوشتم با دسام زیبا ، آدم برفی
تو خندیدی و گفتی ، قلبت از یخ نیست  /  تو عاشق بودی عین ما ، آدم برفی
 تو گفتی كه براش می میری و مردی  /  آره مردی همون فردا ، آدم برفی
دیگه یخ سمبل قلبای سنگی نیست  / سفیدی داشتی و سرما ، آدم برفی
تو آفتاب و می خواستی تا دراومد اون  /  واسش مردی ، چه قدر زیبا ، آدم برفی
نمی ساختم تو رو ای كاش واسه بازی  / تو یه پروانه ای حالا ، آدم برفی
چه آروم آب شدی ، بی سر و صدا رفتی  / بدون پچ پچ و غوغا ، آدم برفی
كسی راز تو رو هرگز نمی فهمه  / چه قدر عاشق ، چه قدر رسوا ، آدم برفی
 من اما با اجازت می نویسم كه  / تو روحت رفته به دریا ، آدم برفی
تو روحت هر سحر خورشید و می بینه  / می بینیش از همون بالا ، آدم برفی
ببخشید كه واسه بازی تو را ساختم  / قرار ما شب یلدا ، آدم برفی

نوشته شده در دوشنبه 18 اردیبهشت1385ساعت 10:41 قبل از ظهر توسط داوود | نظر بدهید

 

زندگی شطرنج دنیا و دل است            قصه ی پررنج صدهامشکل است

شاه دل کیش هوسها می شود                پای اسب آرزوها در گل است

فیل بخت ما عجب کج می رود              در سر ما بس خیالی باطل است

ما نسنجیده پی فرزین او                     غافل از اینکه حریفی قابل است

مهره های عمر من نیمش برفت           مهره های او تمامش کامل است

 با دل صدیق ما او حیله ها                       دارد و از بازیش دل غافل است

   من تو را تا بینهایت می پرسیدم ولی هرگز نفمهیدی
التماست کردمو و در خود شکستم غرورمه بازم نفهمیدی
عاشق نبودی ، تا که بفهمی دردمو ،احساسمو
هرگز نخواستی تا که ببینی ناله های قلبمو
دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،برو دیگه نه نمی خوامت
دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،فقط اینه جوابت

برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت
برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت


به پای تو نشستم از عشقت مست مستم
دلمو شکستی اما هنوز عاشقت هستم
از یاد من نمیری،مردم از این اسیری
چیکار کنم که امروز از عشق من تو سیری

دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،برو دیگه نه نمی خوامت
دلمو شکستی برو، دلمو شکستی برو،فقط اینه جوابت

برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت
برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت

برو برو،دیگه نه نمیخوامت دلمو شکستی فقط اینه جوابت

 

برو مسافر من

 برو سفر به سلامت

نگو که روز دیدار میمونه تا قیامت

تا وقتی زنده هستم منتظرت میمونم

 برو خدا به همرات درد بلات به جونم

 این لحظه های اخر بگو میمونی پیشم

از فکر رفتنت دارم دیوونه میشم

میخوام به دورت امشب پروانه وار بگردم

به این امید که شاید بگی که بر میگردم

ارزو دارم امشب با تو هرگز نمیره

 

 

                

" /> 

حال کنین

- خیلی سخته که بغض داشته باشی ، اما نخوای کسی بفهمه ... خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد فراموشش کنی ... خیلی سخته که سالگرد آشنایی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگیری ... خیلی سخته که روز تولدت ، همه بهت تبریک بگن ، جز اونی که فکر می کنی به خاطرش زنده ای ... خیلی سخته که غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی ، بعد بفهمی دوست نداره ... خیلی سخته که همه چیزت رو به خاطر یه نفر از دست بدی ، اما اون بگه : دیگه نمی خوامت....... *☺*☺*   ☺♫*♫*♫☺

آهای تو...

آهای تو که این همه دوری از من/این روزا در حال عبوری از من/آهای تو که فکر میکنی سوزوندی/دار و ندارم رو با دوری از من/ طاقت نداری ببینی،میدونم/این همه طاقت و صبوری از من/ستاره ها میگن پشیمون شدی/میخوای بگی که غرق نوری از من/ فکر نکنم بشه با صد تا دریا/این همه نفرت رو بشوری از من!/نمیدونم میخوای با قلب سنگی،دل ببری بازم چجوری از من/ پشیمونی فایده نداره دیگه،چشمات باید بارون بباره دیگه!

تولدی دیگر

همه هستی من آیه تاریكیست كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
من در این آیه ترا آه كشیدم آه
من در این آیه ترا
به درخت و آب و آتش پیوند زدم
زندگی شاید
یك خیابان درازست كه هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد
زندگی شاید
ریسمانیست كه مردی با آن خود را از شاخه می آویزد
زندگی شاید طفلی است كه از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناك دو همآغوشی
یا عبور گیج رهگذری باشد
كه كلاه از سر بر میدارد
و به یك رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر
زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
كه نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد
و در این حسی است
كه من آن را با ادراك ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت
در اتاقی كه به اندازه یك تنهاییست
دل من
كه به اندازه یك عشقست
به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
به نهالی كه تو در باغچه خانه مان كاشته ای
و به آواز قناری ها
كه به اندازه یك پنجره می خوانند
آه
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من
آسمانیست كه آویختن پرده ای آن را از من می گیرد
سهم من پایین رفتن از یك پله متروكست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن كه به من می گوید
دستهایت را دوست میدارم
دستهایم را در باغچه می كارم
سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم
و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت
گوشواری به دو گوشم می آویزم
از دو گیلاس سرخ همزاد
و به ناخن هایم برگ گل كوكب می چسبانم
كوچه ای هست كه در آنجا
پسرانی كه به من عاشق بودند هنوز
با همان موهای درهم و گردن های باریك و پاهای لاغر
به تبسم معصوم دختركی می اندیشند كه یك شب او را باد با خود برد
كوچه ای هست كه قلب من آن را
از محله های كودكیم دزدیده ست
سفر حجمی در خط زمان
و به حجمی خط خشك زمان را آبستن كردن
حجمی از تصویری آگاه
كه ز مهمانی یك آینه بر میگردد
و بدینسانست
كه كسی می میرد
و كسی می ماند
هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد كرد
من
پری كوچك غمگینی را
می شناسم كه در اقیانوسی مسكن دارد
و دلش را در یك نی لبك چوبین
می نوازد آرام آرام
پری كوچك غمگینی كه شب از یك بوسه می میرد
و سحرگاه از یك بوسه به دنیا خواهد آمد

بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و با تمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید
صداش
به شكل حزن پریشان واقعیت بود
و پلك هاش
مسیر نبض عناصر را
به ما نشان داد
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما كوچاند
به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را
برای آینه تفسیر كرد
و او به شیوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت
میان عافیت نور منتشر می شد
همیشه كودكی باد را صدا می كرد
همیشه رشته صحبت را
به چفت آب گره می زد
برای ما، یك شب
سجود سبز محبت را
چنان صریح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشیدیم
و مثل لهجه یك سطل آب تازه شدیم
و ابرها دیدیم
كه با چقدر سبد
برای چیدن یك خوشه بشارت رفت
ولی نشد
كه روبروی وضوح كبوتران بنشیند
و رفت تا لب هیچ
و پشت حوصله نورها دراز كشید
و هیچ فكر نكرد
كه ما میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یك سیب
چقدر تنها ماندیم

ساده رنگ

آسمان آبی تر
آب آبی تر

من درایوانم رعنا سر حوض

رخت می شوید رعنا
برگ ها می ریزد
مادرم صبحی می گفت :‌ موسم دلگیری است
من به او گفتم : زندگانی سیبی است ‚ گاز باید زد با پوست
زن همسایه در پنجره اش تور می بافد می خواند
من ودا می خوانم گاهی نیز
طرح می ریزم سنگی ‚ مرغی ‚ ابری
آفتابی یكدست
سارها آمده اند
تازه لادن ها پیدا شده اند
من اناری را می كنم دانه به دل می گویم
خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود
می پرد در چشمم آب انار : اشك می ریزم
مادرم می خندد
رعنا هم

!

گل سرخی که یک روز برام خریدی،اسمشو می زارم راز دل فریبی

 

نامه ها یی  که  برام  تو می نوشتی  بوی دستات  و میده یار قدیمی

 

از عشق زیر  بارون گریه کردم اشکامو نبینی

 

نمی دوی که چقدر زیبا و دل فریبی

 

اشکای من  هدیه به تووووو

 

توو مثه فرشته های خدا میمونی

 

تو باکی و  و عاشقی و مهربونی

 

مرحم من دستای تو

 

اشکام ،اشکام دونه دونه دونه دونه دونه دووووونه

 

ریختن روی گونت فکر کردی بارونه

جذابیت های منحصر به فرد تهران در هفته گذشته اعلام شد که تهران یکی از ده شهر نامطلوب جهان برای سکونت شناخته شد. اما تهران جذابیت های منحصر بفردی هم دارد که در هیچ جای دنیا نظیر ندارد تهران تنها شهری است که در آن می توانید وسط خیابانهای آن نماز بخوانید، وسط پارک شام بخورید، در رستوران به دیدن مانکن های لباس های مدل جدید بروید، در تاکسی نظرات سیاسی تان را بگویید، در کوه برقصید، اما برای ملاقات با نامزدتان باید به یک خانه خلوت بروید تهران تنها شهری است که در آن دو نفر روی دوچرخه می نشینند، چهار نفر روی موتورسیکلت می نشینند، شش نفر توی ماشین می نشینند، ۲۵ نفر توی مینی بوس می نشینند و ۶۰ نفر سوار اتوبوس می شوند تهران تنها شهری است در دنیا که پیاده ها حتما از وسط خیابان رد می شوند، اتومبیل ها حتما روی خط عابر پیاده توقف می کنند و موتورسیکلت ها حتما از پیاده رو عبور می کنند تهران تنها شهر دنیاست که در آن همیشه همه چراغ ها قرمز است، اما هر کس دوست داشت از آن عبور می کند در تهران از همه جای ماشین ها صدا در می آید، جز از ضبط صوت آنها در تهران هیچ جای زنها معلوم نیست، با این وجود مردها به همه آن جاهایی که دیده نمی شود هم نگاه می کنند همه در خیابان ها و پارک ها با صدای بلند با هم حرف می زنند، جز سخنرانان که حق حرف زدن ندارند تهران تنها شهری است در دنیا که همه صحنه های فیلمهای بزن بزن را در خیابان های شهر می توانید ببینید، اما تماشای این فیلمها در سینما ممنوع است مردم وقتی سوار تاکسی می شوند طرفدار براندازی هستند، وقتی به مهمانی می روند اصلاح طلب می شوند و وقتی راه پیمایی می کنند محافظه کارند و وقتی سوار موتورسیکلت می شوند راست افراطی می شوند رانندگی در تهران مثل سیاست ایران است، هرکسی هر کاری دلش بخواهد می کند، اما همه چیز به کندی پیش می رود ماشین ها در کوچه های تنگ با سرعت ۷۰ کیلومتر حرکت می کنند، در خیابانها با سرعت ۲۰ کیلومتر حرکت می کنند و در بزرگراهها پارک می کنند تا راه باز شود و تهران تنها شهری است در دنیا که در شمال شهرمردم در سال ۲۰۰۸ میلادی زندگی می کنند و در جنوب شهر در سال ۷۰ هجری قمری

 

بی تو ، بی تو میمیرم میمیرم میمیرم، بی تووومن آروم نمی گیرم

وحشی های قرن ۲۱

اسمتو گذاشتم گل ترسیدم پژمرده شی

گذاشتم خورشید ترسیدم غروب کنی

گذاشتم جونم که اگه رفتی منم برم ....

ادم این عکسها رو میبینه بدش نمیاد بره سر چهارراه یک چرخی بزنه دو سه تا مخ بزنه هیف که من بچه خوبی هستم

ارواح عمت اگر بلد باشی بلییارد بازی کنی اصلا چوبش رو نمیدونه چه جوری دستش بگیره مثل چیز دستش گرفته چی بهش میگن همین چیز دیگه ولش کن

ارواح عمت اگر بلد باشی بلییارد بازی کنی اصلا چوبش رو نمیدونه چه جوری دستش بگیره مثل چیز دستش گرفته چی بهش میگن همین چیز دیگه ولش کن

و به عشقهای بزرگ عظمت میبخشد.

مانند باد که شمع را خاموش می کند

و به شعله های آتش دوام می بخشد.

من آن تنها ترین تنهای شبگردم

که شب ها در خیالم با تو می گردم

من ان تنها ترین انسان بی وزنم

که ساعت ها میان ابرها می خندم و شادم

من آن خسته ترین مجنون ولگردم

که مدت ها میان شهر می چرخم

من آن بی کس ترین  خداوندم

که از طوفان و بوران ها نمی ترسم

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید

                                هر چند معنایی جز رنج و پریشانی ندارد

        اما

               کوری را هرگز به خاطر

                                                    آرامش

                                                                  تحمل مکن

زندگی را می توان درغنچه ها تفسیر کرد
 با نگاه سبز باران عشق را تعبیر کرد
زندگی را پر ،زاحساس کبوترها نمود
کینه را با نگاه ساده ای زنجیر کرد
هم چو شبنم چشم را درچشم شقایق ها گشود
طرح یک لبخند را بر برگ گل تصویر کرد
زندگی را می توان در خلوت هر صبح دم
با وضوئی با دعایی با خدا تقسیم کرد

باور نمی کنم، هرگز باور نمی کنم که سالهای سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد.
یک کاری خواهد شد.
زیستن مشکل شده است و لجظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند که احساس می کنم خفه می شوم.
هیچ نمی دانم چزا؟ اما می دانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است و او ست که مرا چنان بی طاقت کرده است که احساس می کنم دیگر نمی توانم در خودم بگنجم
. در خودم بیارامم.
از بودن خویش بزرگتر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند
... این کفش تنگ و بی تابی فرار
! عشق آن سفر بزرگ
. اوه، چه می کشم

آنکس که در تنهاتر ین تنهاییم ، تنهای تنهایم گذاشت

        کاش در تنها تر ین تنهاییش

               تنها کس تنهاییش 

                  تنهای تنهایش نگذارد......        

دگر عشقم نمی خواهی سراغ من نمی آیی

مرا در خویش رها کردی در این غربت به تنهایی

توشکل باورم بودی رفیق و یاورم بودی

تو رفتی و ندانستی امید آخرم بودی

تو معشوقی دگر داشتی تو عشقی تازه تر داشتی

چرا من دیر دانستم کس دیگر به سر داشتی

فقط عکسی به جا مانده ز عشق و زندگانیم

ز من خاکستری مانده در ایام جوانیم

اگر فکر می کنی که رفتنت باعث شکستنم می شود
اگر فکر می کنی که از پس رفتنت اشک می ر یزم
اگر فکر می کنی که با نبودنت لحظه هایم خالی می شوند
اگر فکر می کنی که بی تو می میرم
بسیار درست فکر کرده ای
خب تو که می دانی نبودنت را تاب نمی آورم
پس بمان...
بمان كه گر تو بمانی بهار خواهد ماند
بمان كه گر تو بمانی هَزار خواهد خواند
بمان بهانه بودن , بمان دلیل سرودن

چشم مستی که مرا شب همه شب می نگریست
دوش دیدم که به اندازه یک ابر گریست
کاش کز روز ازل دوست نمیداشتمت
زیر لب زمزمه میکرد ومرا می نگریست
آتش چشم پراز خشم تو میگفت برو
جذبه چشم پر از مهر تو میگفت بایست
پا به پا کردم ودردل هوس ماندن بود
که تو گفتی که سر دردسرم نیست نایست
گل نائ برتو چه رفتست که بر روی لبت
دیگر آن خنده جادویی بی شائبه نیست 

گل به گل سنگ به سنگِ ایـــــــن دشت

یــــــــادگاران توانــد!

رفـــته ای اینـك و هر سبزه و سنگ در تمام  در و  دشت

ســـــــوكواران توانـــد!

در دلم آرزوی آمدنـت مـــی میرد

رفــــته ای اینـك ، اما آیــــــا باز بر میگردی؟؟؟؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام مـــــی گیرد !!!!!

من پری کوچک غمگینی را می شناسم
که در قعر اقیانوسی مسکن دارد
پری کوچک غمگینی که دلش را می نوازد
در یک نی لبک چوبی آرام،آرام
پری کوچکی که هر روز از یک بوسه می میرد
و
سحرگاهان از یک بوسه به دنیا می آید

دوستم داشته باش
که تو را می خوانم، که تو را می خواهم.
دوستم داشته باش
که تویی در نگهم، تو نوایم هستی
دوستم داشته باش.
چون تو را می یابم، آســــــــمان فرش من است
رود ســـــــرمست من است.
من تو را می جویم، با سرانگشت دلم روح پر نقش تو را می پو یم
شــــادم از این پویش، مستم از این خواهش.
آه اگر پلک زنم
نکند محو شوی!!
آه اگر گریه کنم
نکند پردهء اشک، نقش زیبایت را اندکی تیره کند!!
از رهی می ترسم، که تو همراه نباشی با من
از شبی در خوفم، که صدایت برود، دور شود از گوشم
آه، آن شب نرسد
یا اگر خواست رسد، من به آن شب نرسم

ای عشق من از گریز اقاقی ها از فریب قصه ها با تو سخن گفتم
در شب مستی برایت از داغ دل شقایقها گفتم.
برایت از رنج کودکانه ی عشقی بزرگ و راز مبهم وفاداری اشکهایم را که فقط برای عشق می بارند گفتم اما تو آوای غم انگیزم را نشنیدی . شاید صدایم در میان کوچه های غربتم پیچیدو از خاطره ها رها شد.کاش این دیوار های بلند جدایی را همان غربتی که مرا از این زندگی دور ساخت فرا گیرد. آن گاه میدانم که تو از آن سوی دیوارهای غربت به شهر خاموش دلم می آیی و مرا آشنایی قدیمی می شوی. چقدر باید از غربت نوشت تا دیگر واژه ای از آن نماند. و چقدر باید بار سنگین غم را به دوش کشیدتا دیگر سهمی از کوله بار غم نداشته باشیم. نمی دانم برای رهایی چه تاوانی باید داد