بعد از تو دلم همیشه گریان باشد

چون موج اسیر خشم طوفان باشد

بعد از تو شود نگاه من خشک به در

تنها و غمین و بی نگهبان باشد

بعد از تو دگر نمی پذیرم دل را

دل را هوس همیشه نالان باشد

آن موی سیه چشم خمار آلودت

من باشم و این قلب پریشان باشد

 باز هم من می نویسم

و به عشق تو مینویسم

حالم اصلا خوب نیست

من اوج یک نیازم

دیگه نظر یادتون نره

این هم چند تا عکس دیگه...

الناز ۲۲ ساله

ساناز ۲۴ ساله

حالا که تا تهشو دیدی نظرم بده دیگه!

اینم چند تا عکس از کسایی که نخواستن اسمشونو بگم (با عرض تاسف):

نسترن ۲۰ ساله

 ممنون میشم نظر بدین  مجتبی این هم ادی من  واسهاونایی که  کار مهمی باهام دارنarahan_arahan

دارم می گم هر کسی میتونه عکسشو برام بفرسته! قابل توجه ونسا!

اممممممممممم... هیچی. عکسا رو ببینین.نظرهم بدین.

ممنون از کسایی که نظر میدن.

بابا چرا نظر نمیدین ؟ اگه نظر میدین لااقل فهش بدین..

1990:Un’estate Italiana - Giorgio Moroder & Gianna Nannini

1994:Gloryland - Daryl Hall

1998:La Copa De La Vida - Ricky Martin

1998: La Cour des Grand - Youssou N’Dour & Axelle Red

2002:Boom - Anastacia 

2002: Anthem - Vangelis

Time Of Our Lives -Il Divo and Toni Braxton :2006

بی تو، مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوقِ دیدارِ تو لبریز شد از جامِ وجودم،

شدم آن عاشقِ دیوانه که بودم.

در نهانخانة جانم، گلِ یادِ تو، در خشید

باغِ صد خاطره خندید،

عطرِ صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوتِ دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لبِ آن جوی نشستیم.

تو، همه رازِ جهان ریخته در چشمِ سیاهت

من همه، محوِ تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گُل و سنگ

همه دل داده به آوازِ شباهنگ

یادم آید:  تو به من گفتی:

        - «از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن،

آب، آیینة عشقِ گذران است.

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است؛

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!»

با تو گفتم: «حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پیشِ تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روزِ اول، که دلِ من به تمنایِ تو پر زد،

چون کبوتر، لبِ بامِ تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم...»

باز گفتم که: «تو صیادی و من آهویِ دشتم

تا به دامِ تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!»

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغِ شب، نالة تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشمِ تو لرزید،

ماه بر عشقِ تو خندید!

یادم آید که: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامنِ اندوه کشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

*

رفت در ظلمتِ غم، آن شب و شب هایِ دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشقِ آزرده خبر هم،

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم ...

بی تو، امّا، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

« فریدون مشیری »

نشاط انگیز و ماتم زائی ای عشق   

                                       عجب رسواگر و رسوائی ای عشق

اگر چنگ تو با جانی ستیزد       

                                       چنان افتد که هرگز بر نخیزد

یكی  را بر مراد دل  رسانی      

                                       یكی را  در غم و حسرت نشانی

یكی را  همچو مشعل بر فروزی      

                                       میان شعله ها جانش  بسوزی

خوشاآنكس  كه جانش از تو سوزد    

                                       چو شمعی پای تا سر  بر فروزد

خوشا عشق و خوشا ناكامی عشق     

                                       خوشا رسوائی  و بدنامی عشق

خوشا  بر جان  من هر  شام و هر روز     

                                       هم درد و هم داغ و هم سوز

خوشا عاشق شدن  اما جدایی         

                                       خوشا عشق  و نوای بینوایی

خوشا  در عشق  سوختن ها           

                                       میان شعله اش افروختن ها

چو عاشق  از نگارش  كام گیرد       

                                       چراغ  آرزوهایش  بمیرد

اگر میداد لیلی  كام مجنون        

                                       كجا افسانه می شد  نام مجنون؟

هزاران  دل  به حسرت  خون شداز عشق 

                                       یكی را  در این میان مجنون شد از عشق

در این آتش هر انکس بیشتر بسوخت 

                                       چراغش در جهان روشنتر افروخت

نوای  عاشقی ها  در بی نوائیست

                                       دوام عاشقیها  در جدایی است

آزار

گریه کردن تا سحر کار من است

شاهد من ، چشم بیمار من است

فکر کردم که او یار من است

فقط در فکر آزار من است

نیتش از عشق، فقط خواهش است

دوستت دارم دروغی فاحش است

یک شب آمد زیرو رویم کرد و رفت.

بغض تلخی در گلویم کرد و رفت

پایبند جستجویم کرد و رفت

عاقبت بی آبرویم کرد و رفت

این دل دیوانه آخر جای کیست

آن که مجنونش منم لیلای کیست

مذهب اوهرچه بادا باد بود

خوش به حالش که این قدر آزاد بود

بی نیاز از مستی می شاد بود

چشمهایش مست مادر زاد بود !!!

                                                بعد از تو روا باشد نقض همه پیمانها

         تا خار غم عشقت آویخته در دامن

                                                کوته نظری باشد رفتن به گلستانها

روزگاری دراز از عهد شکنی تو می گذرد و در این مدت گلهای بسیاری چیده و بر سینه نهاده ای و پس از چندی به دور افکنده ای ولی دانسته باش که گل عشق من دیرتر از هر گلی پژمرده خواهد شد. چرا که من پایبند عهد خودم با تو هستم.

دیروز می رفتیم و خاکی بودیم امروز ماندیم و خاکستری شدیم ..........راستان رفتند تا راستی نرود چپ ها هم راست نرفتند.... از سیم های خاردار گذشتیم اما از زر و سیم های روزگار هرگز ؟ دیروز روز فدا شدن بود امروز روز فدایت شوم !! .. 

***********

بگذارید و بگذرید
ببینید و دل مبندید
چشم بیاندازید و دل مبازید
كه دیر یا زود باید گذاشت و گذشت 

*************

ندانسته عاشق شدم،دانسته گریه کردم ودانسته درون
خود شکستم.
نگاهم سراسر اشتیاق بود،
نگاهم حاکی از تپیدن قلبم بود،
نگاهم لبا لب،نیاز بود،
نگاهم شِکوه از تنهایی بود،
نگاهش...........
نگاهش خنده بود،
نگاهش شیطنت بود،
نگاهش بی مهری بود،
نگاهش شکستن قلبم بود،
نگاهش ردِ نگاهم بود.