یه لحظه خوب

 ye lahzeye khoob vaghti porang mishe

ke ghabele taghsimo bayan nabashe

این نظر یکی از دوستانمه وقتی خوندمش دلم لرزید

و اشکم جاری شد !

 در   یه لحظه خوب اینقدر همه زیبایی ها

 با هم متحد می شن

که وجودت در  نور غرق می شه 

 احساس می کنی فرزند دردانه خدا هستی

ارزش دریافت نعمت هایش را داری  .

احساس می کنی خوب هستی

 و خوبی ها به سراغت میان  وای خدا ...

انسان های خوب  رخداد های خوب  فرصت های خوب

  آموزه های خوب و نیکویی به شکل های گوناگون

 و بسیار در یه لحظه خوب

 موهبت ها چندین برابر می شن

و وقتی قدر شو  بدونی به گونه ای موافق

 و طبیعی از آن تو می شه

به زندگیت وسعت می بخشه

و اون وقت زندگیت چشم اندازهای تو رو

گسترده تر می کنن و بهت شادمانی می بخشه .

به آرامی و با حق شناسی شاد می شی

 تا زندگی سرشار از موهبت رو در بر بگیری .

اونوقت این چرخه امنیت الهی رو سپاس می گویی

و در آن رشد می کنی .

اونقدر که نمی تونی بیانش کنی

 و یه راز می شه به نام عشق !!!

ومن عاشق شدم آری ببین تنها گناهم را

 کسی آیا نمی بخشد نخستین اشتباهم را

بجرم دوستی با تو گذشتند از تمام من

کسی دیگر نمی خواهد دل غرق گناهم ر

ا که تنها این دل تنگم به چشمان تو خوش بود

 چگونه از تو بردارم نگاه گاه گاهم را

 نگاه عاشقت هر دم نشسته پیش چشمانم

چگونه از تو بگریزم گرفته باز راهم را

 تو تا دستان گرمت را زدستانم جدا کردی

 گرفتی از نگاه من دگر پشت و پناهم را

قسم بر عهد تو ای گل که تا آخر وفا دارم

 ببین اکنون که آوردم خدا تنها گواهم را

ه من تکیه کن -تکیه کن-تکیه کن

که خاصیت عشق را می شناسم

به من تکیه کن مثل شبنم به برگ

تو را بهتر از برگ ها می شناسم

به من شک نکن-شک نکن -شک نکن

که من صحت اعتماد توام

لطیفی تو تکرار ابریشمی

که وقت سرودن به یاد توام

تو از اوج فواره ها آمدی

تو با یک قبیله صدا آمدی

تو از عطر نارنج زارن خورشید

تو از قله ها از هوا آمدی

تو را روی گلبرگ ها می نویسم

در آغاز در انتها می نویسم

در آغاز دفترچه مشق هایم

تو را گرچه من بود ما می نویسم

وقتی بغضم شکسته شد

ونفس هایم

غرق شد در اندوه و بی تابی

فقط سکوت با من بود

گاهگاهی که تنم خسته از لحظه ها

به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده می شد

شب هایی که بالشم

خیس می شد از اشک شبانه و حسرت

فقط سکوت با من بود

دیری است که با درد خود هم آشیان شده ام

وهنوز سکوت با من است

کاش به جای تو

بر سکوت عاشق بودم

بودن با تو

همیشه با تو

معنای زنده بودن من با تو بودن است

نزدیک - دور

سیر- گرسنه

رها- اسیر

دلتنگ - شاد

آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا مباد

مفهوم مرگ من

در راه سرفرازی تو در کنار تو

مفهوم زندگی است

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

با تو همیشه با تو برای تو زیستن

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

نامه های  کهنه ام را مو به مو از بر کنی

بیا ز سنگ بپرسیم

بیا ز سنگ بپرسیم

درون آِینه ها در پی چه می گردی ؟

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند

بیا ز سنگ بپرسیم

زان که غیر از سنگ

کسی حکایت فرجام را نمی داند!

همیشه از همه نزدیکتر به ما سنگ است!

نگاه کن

نگاه ها همه سنگ است و قلبها همه سنگ

چه سنگ بارانی ! گیرم گریختی همه عمر

کجا پناه بری؟

خانه خدا سنگ است!

به قصه های غریبانه ام ببخشایید!

که من -که سنگ صبورم-

نه سنگم نه صبور!

دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد

چه جای دل که درین خانه سنگ می ترکد!

در آن مقام که خون از گلوی نای چکد

عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم!

دلم از این همه سنگ ودرنگ می ترکد

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند

از آن که عاقبت کار جام با سنگ است

بیا ز سنگ بپرسیم

نه بی گمان همه در زیر سنگ می پویم

ونامی از ما بر روی سنگ می ماند؟

درون آینه ها در پی چه می گردی؟

به جرم اینكه خیلی ساده بودم

 به زندان دلت افتاده بودم       
                             اگرچه حكم چشمانت ابد بود       
                                           برای مرگ هم اماده بودم              

لبخند زدی آسمان آبی شد          
  شب های قشنگ مهر مهتابی شد                   
    پروانه پس از تولد زیبایت          
          تا آخر عمر غرق زیبای شد.                                                            
              در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد          
                در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد              
                آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد               
                 آرزوی مرگ کردم ومرگ هم یادم نکرد

وقتی دلم به دردمی آید و کسی نیست به حرفهایم گوش کند وقتی تما م غم های عالم در دلم نشسته است وقتی احساس میکنم درد مندترین انسان عالمه .وقتی تمام عزیزانم با من غریبه میشوند و کسی حرمت اشکهای نیمه شبم را حفظ نمی کند. وقتی تمام عالم را قفس میبینم بی اختیار از کنار آنهایی که دوستشان درام بی تفاوت می گذرم در لحظات سکوت و تکیده شب در تنگنای بغض فرو خورده در کور سو یک روزنه ی امید و در انتهای فاصله ها تکرار لحظه های گذشته ام را آرزو دارم

برای امشب بسه امیدوارم فردا شب بیای خودت خوب می دونی که انتظار خیلی سخته .البته انتظار کشیدن برای تو شیرین.حتی شیرین تر از عسل

دوستت دارم چون تنهاترین ستاره زندگی منی     دوستت دارم چون تنها ترین مصراع شعر منی دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهایی منی دوستت دارم چون زیباترین لحظات زندگی منی دوستت دارم چون زیباترین رویای خواب منی دوستت دارم چون زیباترین خاطرات منی دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی

برو ای دوست برو برو ای

 دختر پالان  محبت بر دوش

دید ه برمن مفکن و نازت مفروش

کم بگو مال تو کو جای تو کو بنده زر

گرمرا زر نیست تخم طلاست مردم من

زاده رنجم و دامان شرف رنج پدر شرف مادر

تنها با گل ها گویم غمها را

نه کسی داند نه کسی اید

به غم هستی که به دل دارم

به چه کس گویم شده قلب من

چو شب تارم چون ابری سرگردان

ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی

و به جنسیت خویش غره ا ی بخاطر عشقت

ای پرستار :ای مومن : پیروزی تو میوه حقیقت توست

رگبارها و برف ها و طوفان ها وافتاب آتش نیز به تحمل

صبر شکستی:باش تا میوه غرورت برسد.

من از پشت شبهای بی خاطره

من از پشت زندان غم آمدم

من از ارزوهای دور و دراز

من از خواب چشمان غم آمدم

تو تعبیر رویای نادیدگی

تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یک آسمان بخشش بی طلب

ندارد باغ پاییزی رخ زردی که من دارم

نمی داند کسی حال من و دردی که من دارم

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را

خبر از سرزش خار جفا نیست و را

رحم بر بلبل بی برگ و روا نیست و را

الطفاتی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را

بااسیرغم خود رحم چرانیست تو را

هر گز نخواستم که تو را با کسی قسمت بکنم

یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم

هرگز که به داشتن تو عادت بکنم

بگم فقط مال منی به تو

جسارت بکنم

در من کشته  شمشیر بلا می داند

سوز من سوخته داغ جفا می داند

سکنم ساکن صحرای فنا می داند

همه کس حال من بی سرو پا می داند

پاک بازم همه کس طوق مرا می داند

عاشقی همچو منت نیست خدا می داند

تو را دوست دارم

تو را دوست دارم

تو را چون بهاران

چو ذرات باران

تو را چون ستاره

چنان ابر پاره

چو امواج دریا

چو مستی چه رویا

چو منای پرستی

تو را دوست دارم

ازمن زیباتراست

ازافتاب پرسیدم محبت چیست گفت

ازگل پرسیدم محبت چیست گفت

عشق من  منو صدا کن  منو از خودم رها کن

تو اجاق مرده دل  آتشی تازه به پا کن

تو منو از نو بنا کن

عشق من  منو صدا کن  قصه مو بی انتها کن

روبروت آیینه بگذار  ابدیتی بنا کن

عشق من  منو صدا کن

سفر بس کن پرستو آی پرستو
چقدر پرواز به این سو و به اون سو
نگاه کن ای اسیر بی قراری
ببین چند سال دنبال بهاری
بهار ما دو روزه عمر ما هو
خبر داری پرستو یا نداری؟
همون عمری که از چنگ منو تو
فرار کرد مثله آهوی فراری

پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا

پر پرواز به گول قصه بستیم
هزار شب فرصت خورشید شکستیم
بهار اومد ندیدیم و دوباره
از این پاییز به اون پاییز نشستیم
حالا دریاب از این روزهای تازه
یه روزو که خودش عمر درازه
همین وقت گلی که مونده باقی
همین یک نفسی که چاره سازه

پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا

آه ای پرستو ...

سفر بس کن پرستو آی پرستو
چقدر پرواز به این سو و به اون سو
نگاه کن ای اسیر بی قراری
ببین چند سال دنبال بهاری

پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا
پرستو باغ و دریا بهار و وقت صحرا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا
همین وقته همین روز
همین شبه همین جا
همین وقته همین روز

- خیلی سخته که بغض داشته باشی ، اما نخوای کسی بفهمه ... خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد فراموشش کنی ... خیلی سخته که سالگرد آشنایی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگیری ... خیلی سخته که روز تولدت ، همه بهت تبریک بگن ، جز اونی که فکر می کنی به خاطرش زنده ای ... خیلی سخته که غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی ، بعد بفهمی دوست نداره ... خیلی سخته که همه چیزت رو به خاطر یه نفر از دست بدی ، اما اون بگه : دیگه نمی خوامت....... *☺*☺*   ☺♫*♫*♫☺

آهای تو...

آهای تو که این همه دوری از من/این روزا در حال عبوری از من/آهای تو که فکر میکنی سوزوندی/دار و ندارم رو با دوری از من/ طاقت نداری ببینی،میدونم/این همه طاقت و صبوری از من/ستاره ها میگن پشیمون شدی/میخوای بگی که غرق نوری از من/ فکر نکنم بشه با صد تا دریا/این همه نفرت رو بشوری از من!/نمیدونم میخوای با قلب سنگی،دل ببری بازم چجوری از من/ پشیمونی فایده نداره دیگه،چشمات باید بارون بباره دیگه!

تولدی دیگر

همه هستی من آیه تاریكیست كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
من در این آیه ترا آه كشیدم آه
من در این آیه ترا
به درخت و آب و آتش پیوند زدم
زندگی شاید
یك خیابان درازست كه هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد
زندگی شاید
ریسمانیست كه مردی با آن خود را از شاخه می آویزد
زندگی شاید طفلی است كه از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناك دو همآغوشی
یا عبور گیج رهگذری باشد
كه كلاه از سر بر میدارد
و به یك رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر
زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
كه نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد
و در این حسی است
كه من آن را با ادراك ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت
در اتاقی كه به اندازه یك تنهاییست
دل من
كه به اندازه یك عشقست
به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
به نهالی كه تو در باغچه خانه مان كاشته ای
و به آواز قناری ها
كه به اندازه یك پنجره می خوانند
آه
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من
آسمانیست كه آویختن پرده ای آن را از من می گیرد
سهم من پایین رفتن از یك پله متروكست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن كه به من می گوید
دستهایت را دوست میدارم
دستهایم را در باغچه می كارم
سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم
و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت
گوشواری به دو گوشم می آویزم
از دو گیلاس سرخ همزاد
و به ناخن هایم برگ گل كوكب می چسبانم
كوچه ای هست كه در آنجا
پسرانی كه به من عاشق بودند هنوز
با همان موهای درهم و گردن های باریك و پاهای لاغر
به تبسم معصوم دختركی می اندیشند كه یك شب او را باد با خود برد
كوچه ای هست كه قلب من آن را
از محله های كودكیم دزدیده ست
سفر حجمی در خط زمان
و به حجمی خط خشك زمان را آبستن كردن
حجمی از تصویری آگاه
كه ز مهمانی یك آینه بر میگردد
و بدینسانست
كه كسی می میرد
و كسی می ماند
هیچ صیادی در جوی حقیری كه به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد كرد
من
پری كوچك غمگینی را
می شناسم كه در اقیانوسی مسكن دارد
و دلش را در یك نی لبك چوبین
می نوازد آرام آرام
پری كوچك غمگینی كه شب از یك بوسه می میرد
و سحرگاه از یك بوسه به دنیا خواهد آمد

بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و با تمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید
صداش
به شكل حزن پریشان واقعیت بود
و پلك هاش
مسیر نبض عناصر را
به ما نشان داد
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را
ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما كوچاند
به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را
برای آینه تفسیر كرد
و او به شیوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت
میان عافیت نور منتشر می شد
همیشه كودكی باد را صدا می كرد
همیشه رشته صحبت را
به چفت آب گره می زد
برای ما، یك شب
سجود سبز محبت را
چنان صریح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشیدیم
و مثل لهجه یك سطل آب تازه شدیم
و ابرها دیدیم
كه با چقدر سبد
برای چیدن یك خوشه بشارت رفت
ولی نشد
كه روبروی وضوح كبوتران بنشیند
و رفت تا لب هیچ
و پشت حوصله نورها دراز كشید
و هیچ فكر نكرد
كه ما میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یك سیب
چقدر تنها ماندیم

ساده رنگ

آسمان آبی تر
آب آبی تر

من درایوانم رعنا سر حوض

رخت می شوید رعنا
برگ ها می ریزد
مادرم صبحی می گفت :‌ موسم دلگیری است
من به او گفتم : زندگانی سیبی است ‚ گاز باید زد با پوست
زن همسایه در پنجره اش تور می بافد می خواند
من ودا می خوانم گاهی نیز
طرح می ریزم سنگی ‚ مرغی ‚ ابری
آفتابی یكدست
سارها آمده اند
تازه لادن ها پیدا شده اند
من اناری را می كنم دانه به دل می گویم
خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود
می پرد در چشمم آب انار : اشك می ریزم
مادرم می خندد
رعنا هم

!

گل سرخی که یک روز برام خریدی،اسمشو می زارم راز دل فریبی

 

نامه ها یی  که  برام  تو می نوشتی  بوی دستات  و میده یار قدیمی

 

از عشق زیر  بارون گریه کردم اشکامو نبینی

 

نمی دوی که چقدر زیبا و دل فریبی

 

اشکای من  هدیه به تووووو

 

توو مثه فرشته های خدا میمونی

 

تو باکی و  و عاشقی و مهربونی

 

مرحم من دستای تو

 

اشکام ،اشکام دونه دونه دونه دونه دونه دووووونه

 

ریختن روی گونت فکر کردی بارونه

جذابیت های منحصر به فرد تهران در هفته گذشته اعلام شد که تهران یکی از ده شهر نامطلوب جهان برای سکونت شناخته شد. اما تهران جذابیت های منحصر بفردی هم دارد که در هیچ جای دنیا نظیر ندارد تهران تنها شهری است که در آن می توانید وسط خیابانهای آن نماز بخوانید، وسط پارک شام بخورید، در رستوران به دیدن مانکن های لباس های مدل جدید بروید، در تاکسی نظرات سیاسی تان را بگویید، در کوه برقصید، اما برای ملاقات با نامزدتان باید به یک خانه خلوت بروید تهران تنها شهری است که در آن دو نفر روی دوچرخه می نشینند، چهار نفر روی موتورسیکلت می نشینند، شش نفر توی ماشین می نشینند، ۲۵ نفر توی مینی بوس می نشینند و ۶۰ نفر سوار اتوبوس می شوند تهران تنها شهری است در دنیا که پیاده ها حتما از وسط خیابان رد می شوند، اتومبیل ها حتما روی خط عابر پیاده توقف می کنند و موتورسیکلت ها حتما از پیاده رو عبور می کنند تهران تنها شهر دنیاست که در آن همیشه همه چراغ ها قرمز است، اما هر کس دوست داشت از آن عبور می کند در تهران از همه جای ماشین ها صدا در می آید، جز از ضبط صوت آنها در تهران هیچ جای زنها معلوم نیست، با این وجود مردها به همه آن جاهایی که دیده نمی شود هم نگاه می کنند همه در خیابان ها و پارک ها با صدای بلند با هم حرف می زنند، جز سخنرانان که حق حرف زدن ندارند تهران تنها شهری است در دنیا که همه صحنه های فیلمهای بزن بزن را در خیابان های شهر می توانید ببینید، اما تماشای این فیلمها در سینما ممنوع است مردم وقتی سوار تاکسی می شوند طرفدار براندازی هستند، وقتی به مهمانی می روند اصلاح طلب می شوند و وقتی راه پیمایی می کنند محافظه کارند و وقتی سوار موتورسیکلت می شوند راست افراطی می شوند رانندگی در تهران مثل سیاست ایران است، هرکسی هر کاری دلش بخواهد می کند، اما همه چیز به کندی پیش می رود ماشین ها در کوچه های تنگ با سرعت ۷۰ کیلومتر حرکت می کنند، در خیابانها با سرعت ۲۰ کیلومتر حرکت می کنند و در بزرگراهها پارک می کنند تا راه باز شود و تهران تنها شهری است در دنیا که در شمال شهرمردم در سال ۲۰۰۸ میلادی زندگی می کنند و در جنوب شهر در سال ۷۰ هجری قمری

 

بی تو ، بی تو میمیرم میمیرم میمیرم، بی تووومن آروم نمی گیرم

وحشی های قرن ۲۱

و به عشقهای بزرگ عظمت میبخشد.

مانند باد که شمع را خاموش می کند

و به شعله های آتش دوام می بخشد.

من آن تنها ترین تنهای شبگردم

که شب ها در خیالم با تو می گردم

من ان تنها ترین انسان بی وزنم

که ساعت ها میان ابرها می خندم و شادم

من آن خسته ترین مجنون ولگردم

که مدت ها میان شهر می چرخم

من آن بی کس ترین  خداوندم

که از طوفان و بوران ها نمی ترسم

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید

                                هر چند معنایی جز رنج و پریشانی ندارد

        اما

               کوری را هرگز به خاطر

                                                    آرامش

                                                                  تحمل مکن

زندگی را می توان درغنچه ها تفسیر کرد
 با نگاه سبز باران عشق را تعبیر کرد
زندگی را پر ،زاحساس کبوترها نمود
کینه را با نگاه ساده ای زنجیر کرد
هم چو شبنم چشم را درچشم شقایق ها گشود
طرح یک لبخند را بر برگ گل تصویر کرد
زندگی را می توان در خلوت هر صبح دم
با وضوئی با دعایی با خدا تقسیم کرد

باور نمی کنم، هرگز باور نمی کنم که سالهای سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد.
یک کاری خواهد شد.
زیستن مشکل شده است و لجظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند که احساس می کنم خفه می شوم.
هیچ نمی دانم چزا؟ اما می دانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است و او ست که مرا چنان بی طاقت کرده است که احساس می کنم دیگر نمی توانم در خودم بگنجم
. در خودم بیارامم.
از بودن خویش بزرگتر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند
... این کفش تنگ و بی تابی فرار
! عشق آن سفر بزرگ
. اوه، چه می کشم

آنکس که در تنهاتر ین تنهاییم ، تنهای تنهایم گذاشت

        کاش در تنها تر ین تنهاییش

               تنها کس تنهاییش 

                  تنهای تنهایش نگذارد......        

دگر عشقم نمی خواهی سراغ من نمی آیی

مرا در خویش رها کردی در این غربت به تنهایی

توشکل باورم بودی رفیق و یاورم بودی

تو رفتی و ندانستی امید آخرم بودی

تو معشوقی دگر داشتی تو عشقی تازه تر داشتی

چرا من دیر دانستم کس دیگر به سر داشتی

فقط عکسی به جا مانده ز عشق و زندگانیم

ز من خاکستری مانده در ایام جوانیم

اگر فکر می کنی که رفتنت باعث شکستنم می شود
اگر فکر می کنی که از پس رفتنت اشک می ر یزم
اگر فکر می کنی که با نبودنت لحظه هایم خالی می شوند
اگر فکر می کنی که بی تو می میرم
بسیار درست فکر کرده ای
خب تو که می دانی نبودنت را تاب نمی آورم
پس بمان...
بمان كه گر تو بمانی بهار خواهد ماند
بمان كه گر تو بمانی هَزار خواهد خواند
بمان بهانه بودن , بمان دلیل سرودن

چشم مستی که مرا شب همه شب می نگریست
دوش دیدم که به اندازه یک ابر گریست
کاش کز روز ازل دوست نمیداشتمت
زیر لب زمزمه میکرد ومرا می نگریست
آتش چشم پراز خشم تو میگفت برو
جذبه چشم پر از مهر تو میگفت بایست
پا به پا کردم ودردل هوس ماندن بود
که تو گفتی که سر دردسرم نیست نایست
گل نائ برتو چه رفتست که بر روی لبت
دیگر آن خنده جادویی بی شائبه نیست 

گل به گل سنگ به سنگِ ایـــــــن دشت

یــــــــادگاران توانــد!

رفـــته ای اینـك و هر سبزه و سنگ در تمام  در و  دشت

ســـــــوكواران توانـــد!

در دلم آرزوی آمدنـت مـــی میرد

رفــــته ای اینـك ، اما آیــــــا باز بر میگردی؟؟؟؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام مـــــی گیرد !!!!!

من پری کوچک غمگینی را می شناسم
که در قعر اقیانوسی مسکن دارد
پری کوچک غمگینی که دلش را می نوازد
در یک نی لبک چوبی آرام،آرام
پری کوچکی که هر روز از یک بوسه می میرد
و
سحرگاهان از یک بوسه به دنیا می آید

دوستم داشته باش
که تو را می خوانم، که تو را می خواهم.
دوستم داشته باش
که تویی در نگهم، تو نوایم هستی
دوستم داشته باش.
چون تو را می یابم، آســــــــمان فرش من است
رود ســـــــرمست من است.
من تو را می جویم، با سرانگشت دلم روح پر نقش تو را می پو یم
شــــادم از این پویش، مستم از این خواهش.
آه اگر پلک زنم
نکند محو شوی!!
آه اگر گریه کنم
نکند پردهء اشک، نقش زیبایت را اندکی تیره کند!!
از رهی می ترسم، که تو همراه نباشی با من
از شبی در خوفم، که صدایت برود، دور شود از گوشم
آه، آن شب نرسد
یا اگر خواست رسد، من به آن شب نرسم

ای عشق من از گریز اقاقی ها از فریب قصه ها با تو سخن گفتم
در شب مستی برایت از داغ دل شقایقها گفتم.
برایت از رنج کودکانه ی عشقی بزرگ و راز مبهم وفاداری اشکهایم را که فقط برای عشق می بارند گفتم اما تو آوای غم انگیزم را نشنیدی . شاید صدایم در میان کوچه های غربتم پیچیدو از خاطره ها رها شد.کاش این دیوار های بلند جدایی را همان غربتی که مرا از این زندگی دور ساخت فرا گیرد. آن گاه میدانم که تو از آن سوی دیوارهای غربت به شهر خاموش دلم می آیی و مرا آشنایی قدیمی می شوی. چقدر باید از غربت نوشت تا دیگر واژه ای از آن نماند. و چقدر باید بار سنگین غم را به دوش کشیدتا دیگر سهمی از کوله بار غم نداشته باشیم. نمی دانم برای رهایی چه تاوانی باید داد

نمی گویم فراموشم مکن هرگز

ولی گاهی به یاد آور

رفیقی را ، که می دانی

نخواهی رفت از یادش